9 februari

Afgelopen week heb ik mijn SVA datum doorgekregen: 14 februari, om 13:00u 's middags om precies te zijn. Ik lees nog maar een keer het SVA manual door, en dat blijkt niet voor niets. Begin december had ik al eens een geluidsmeting gedaan. Ik verkeerde in de veronderstelling dat de geluidsmeting gedaan werd bij het toerental wat de helft is van het toerental waarbij de motor haar maximale vermogen levert. Dit blijkt niet juist, het moet 3/4 van het toerental van het maximale vermogen zijn. Ook bij 4500 RPM blijft de Libra ruimschoots binnen de grenzen. 

De luchtinlaten van de motorruimte zijn van dun kunststof. De keurmeester zal hoogst waarschijnlijk vinden dat de rand van de luchtinlaat te scherp is. Nu er een beschermstrip op zit kan hij daar in ieder geval niets meer over zeggen.

Nog een scherp randje; de handremhandel. Met tape en een ty wrap maak ik er iets moois van. :-)

Een zorgpuntje: de randen van de speaker grills. Ik besluit het erop te gokken. Mocht het nodig zijn dan kan ik altijd nog tijdens de SVA de speakers verwijderen.

Nog een puntje van zorg, de gordelgespen. Ook dit laat ik maar even voor wat ´t is, als ik er iets aan moet doen dan kan dat ter plekke ook nog wel.
 

10 februari

Ik dacht zo ondertussen écht helemaal klaar te zijn voor de keuring. Loop ik vandaag toch nog tegen een mogelijk groot probleem aan. Op mijn koplampen staat een pijltje waarvan ik altijd aangenomen had dat dat pijltje naar de berm-kant van de weg wijst. Met een beetje fantasie is het pijltje te zien in de foto, net onder het E-merk. Vanmiddag was ik mijn auto aan het wassen (eeeuh, m'n andere auto). Hey, ook een pijltje op de koplamp. Eeeuh... Pijltje op mijn (LHD) auto wijst naar het midden van de weg ?!?!
Ik had al eens geprobeerd om vast te stellen of het koplamp beeld een beetje ergens op leek. Leek nergens op, ik kon er in ieder geval niks van maken. Zonder zeker te zijn dat ik de juiste (RHD) koplampen gemonteerd heb vertrek ik naar Engeland.

14 februari

SVA dag! Na een spoedig verlopen rit naar Engeland gisteren en een overnachting in een hotel aan het circuit van Donnington park hebben we nog een paar uurtjes over voordat het zover is. Omdat we dicht in de buurt zijn rijden we naar Talon Sportscars. Talon Sportscars is een bedrijf van 2 leden van de GTM club, gevestigd in de oude GTM fabriek in Sutton Bonnington. De heren die samen een heleboel Libra's gebouwd hebben runnen nu een kitcar bedrijfje. Ze zijn onder de indruk van de auto. Op het forum van Team GTM schrijft een van hen:

"I have to say, having had a look at it yesterday, this is a FANTASTICALLY built car"

Voel me best een beetje trost dat bovenstaande door een van hen over mijn auto gezegd wordt.

Helaas had het maken van foto's niet zo mijn aandacht vandaag. Daarnaast wordt het door de keurmeester niet op prijs gesteld als we tijdens de keuring foto's maken. Na ons bezoek aan Talon rijden we naar Derby, waar we verwelkomd worden door een monteur van GTM en onze keurmeester. Ik had GTM gevraagd een monteur te sturen om de keuring te begeleiden. Resultaten uit het verleden toonden aan dat dit het proces wat versoepeld.
De test begon met het controleren van de nauwkeurigheid van de snelheidsmeter. Ik had deze gekalibreerd met een GPS, dus dat zat wel goed. Vervolgens controle van het chassisnummer en een emissietest. Ik had de emissie niet laten controleren, dus even spannend. Ondanks de nog wat lage motortemperatuur (80 graden) en de moeite die ik had om het toerental van de motor constant te houden waren de resultaten zéér goed. CO onder de detectielimiet van het apparaat en HC op 9 PPM bij een eis van 200 PPM. Bij stationair stijgt de CO uitstoot naar 0.02%, bij een eis van 0.30%. Keurig toch?
Na de emissiemeting volgde de check op 'build quality' rondom de auto, onder de motorkap, voorkap en in de auto. Zowel binnen als buiten wordt er gecontroleerd op scherpe delen, stevige montage van leidingen en kabels, enz. Ook de niveauschakelaar van de remvloeistof wordt gecontroleerd.
Daarna gaat de auto op de brug. De onderkant wordt gecontroleerd, ook bij maximale stuuruitslag en bij gebruik van de (hand-)rem. De keurmeester vroeg mij na zijn onderzoek even mee te kijken onder de auto. Hij had een leidinkje gevonden van de koppeling dat een vacuümleiding van de rembekrachtiger kon raken. Als ik ze aan elkaar vast zou maken vond hij het goed. Snel geregeld met een ty wrap. Hij vertelde dat hij het er verder perfect vond uitzien en dat hij écht niets kon vinden. Ik antwoordde: "Well come on, try harder"... Ok, beetje dom, maar wel dapper. Ik vertelde hem snel een verhaal over de aandrijfassen die ik speciaal had laten maken en hoeveel moeite het me had gekost om een oplossing te verzinnen voor het schakelen. Gelukkig leidde dat hem voldoende af.
Één van de koplampen stond een beetje te hoog, dat was snel bijgesteld. De verlichting functioneerde verder goed, geen problemen. Ook de remmentest ging goed, niets aan de hand.
Het laatste deel van de test vond buiten plaats. Als eerste de dynamische rijtest. De inspecteur had er duidelijk lol in, gaf ruim meer gas dan nodig om te testen wat hij testen moest. Grote glimlach bij het uitstappen. De spiegels werden getest, was prima. De geluidsmeting zorgde voor een kleine verassing. Ik had het geluid diverse keren gemeten en kwam steeds op ongeveer 92 dB. De grens ligt net boven de 100 dB, mocht dus geen probleem zijn. Tijdens de keuring kwamen we op 98 dB. De keurmeester mat weliswaar op een iets andere manier (recht achter de auto ipv schuin), maar zoveel verschil zou dat toch niet mogen maken. Binnen de grenzen, dus niet zeuren. Daarmee was de eigenlijke keuring klaar, de keurmeester moest nog even wat rekenwerk doen aan de remmentest. Terwijl hij dat deed laadde wij de auto weer op de trailer. Toen we daar bijna mee klaar waren kwam de inspecteur aanlopen met het bewijs van goedkeuring.

Aan het eind van de middag kwamen we bij Westfield aan om het zojuist verworven keuringscertificaat weer in te leveren. De mannen bij Westfield waren natuurlijk blij dat we er door waren gekomen. De volgende morgen zijn we naar de DVLA gegaan om te proberen om een kenteken aan te vragen én de auto te laten inspecteren. Dat laatste wilde ze helaas alleen op afspraak doen, ik kan komende week dus nog een keer naar Engeland om iemand het chassisnummer te laten checken. Beetje jammer, maar dat is nu eenmaal niet anders.

17 februari

Nadat ik eerst een beetje uitgeslapen ben (zaterdag om 06:00u thuis, de hele nacht doorgereden) kan ik de SVA proof onderdelen weer demonteren. Als eerste moeten de plastic Rover 100 raamslingers er aan geloven.

Daarna bouw ik de brandstofniveau meter uit het dashboard uit en plaats deze in een van de houders onder de radio. Naast de toerenteller monteer ik de turbodruk meter. De radio met de klokjes er onder schroef ik onder het dashboard.

Het mistachterlicht en het achteruitrijlicht zit in Engeland natuurlijk gespiegeld gemonteerd. Ik draai ze niet alleen om, maar ik vervang de (bijna) vierkante lampjes voor bredere exemplaren. Staat véél beter al zeg ik het zelf.

20 februari

Vandaag heb ik een afspraak bij de DVLA in Worcester voor de inspectie van het chassisnummer van mijn auto. Deze inspectie zal hooguit 10 minuten duren, maar ik moet er wel voor naar Engeland... Om 02:00u 's nachts vertrek ik met de Libra op de trailer. Dit keer neem ik de tunnel van Calias naar Folkstone. Nog wat onder de indruk van de efficiency van de overtoch arriveren we rond 13:30 in Worcester. Om 14:15 zijn we aan de beurt voor de inspectie. Een vriendelijke medewerker van de DVLA controleert of het chassisnummer wat zij op haar formulier heeft staan overeenkomst met het chassisnummer op het typeplaatje. Ook wil ze graag zien dat de kilometerstand overeenkomt met haar gegevens. Tenslotte kijkt ze nog even naar het motornummer.
Westfield heeft zelf ook een afspraak voor de inspectie van een van hun eigen auto's. De Westfield medewerker doet verder het woord en heeft een leuke verassing voor mij in petto: als we een half uurtje wachten krijg ik het kenteken meteen mee! Een klein uurtje later sta ik zo blij als een kind weer buiten met mijn Tax disk en een officieel document waarmee ik in Engeland Engelse kentekenplaten kan laten maken. Het kentekenbewijs laat nog even op zich wachten, dat wordt nagestuurd.
Na een verder saaie terugreis ben ik om 04:00u de volgende nacht weer thuis. 26 uur sturen is best lang....

23 februari

Inmiddels ben ik weer een beetje bijgekomen van de trip van afgelopen week. Ik heb een kentekenplaatje gemaakt en kan dus de weg op! Natuurlijk moet de motor eerst netjes ingereden worden, al te gek kan ik dus nog niet doen. Ik heb de Libra afgelopen week achter gelaten bij een vriend waarmee ik naar Engeland geweest ben. Vanmorgen laat ik me even brengen, zo heb ik meteen een volgauto voor het geval dat er iets mis mocht gaan.
Ik maak eerst een klein proefrondje. Natuurlijk heb ik al eerder met de Libra gereden, bijvoorbeeld om de snelheidsmeter te kalibreren. Maar nu voelt het toch anders. Mocht het zo zijn dat ik ergens iets vergeten ben aan te draaien, of dat een van de dingen die ik zelf geconstrueerd heb toch niet sterk genoeg is, dan zal het nu blijken. De Libra houdt zich echter prima. Halverwege de weg naar huis stop ik toch nog even, even kijken of 't allemaal goed gaat in de motorruimte.

24 februari

Gelukkig is het ook vandaag redelijk weer, want ik heb wel zin om nog een stuk te rijden. Ik heb een prima excuus om een paar rondjes te maken; er hebben zich namelijk een aantal vrijwilligers gemeld om mee te gaan tijdens een proefrit :-)

Om je een beetje een idee te geven hoe de Libra er rijdend uitziet kun je hier een filmpje downloaden (12.6 Mb)